+48 790 601 346

Wykorzystanie dronów do szacowania szkód: Precyzja, czas i twarde dane geodezyjne

Szkody łowieckie i zniszczenia upraw przez zwierzynę na polu rzepaku – ortofotomapa do protokołu strat Lubuskie

Tra­dy­cyjne sza­co­wa­nie szkód – czy to łowiec­kich na polach upraw­nych, po wichu­rach w lasach, czy w wyniku zalań i gra­do­bi­cia – przez dekady opie­rało się na subiek­tyw­nej oce­nie wzro­ko­wej, szki­cach na kartce papieru i kro­ko­wej kal­ku­la­cji powierzchni. Dzi­siaj stan­dar­dem staje się foto­gra­me­tria niskiego pułapu i tele­de­tek­cja, które subiek­tyw­ność zastę­pują mode­lem mate­ma­tycz­nym i twar­dymi danymi w for­ma­cie GIS.

Dron wykonujący nalot fotogrametryczny nad uprawami rolnymi do szacowania szkód
Nalot pozwala na szyb­kie i dokładne zma­po­wa­nie szkód bez fizycz­nej inge­ren­cji w łan. 

1. Dlaczego tradycyjne metody szacowania zawodzą?

Pod­sta­wo­wym pro­ble­mem kla­sycz­nej inwen­ta­ry­za­cji strat jest per­spek­tywa z poziomu gruntu. Przy wie­lo­hek­ta­ro­wych upra­wach kuku­ry­dzy, rze­paku czy psze­nicy sza­cu­jący nie ma moż­li­wo­ści dostrze­że­nia ognisk znisz­czeń w głębi łanu. W efekcie:

  • Powierzch­nia jest uśred­niana: Próby sza­cun­kowe z obrzeży działki rzadko odzwier­cie­dlają fak­tyczną skalę strat w środku parceli.
  • Docho­dzi do kon­flik­tów stron: Roz­bież­ność mię­dzy wyli­cze­niami rol­nika a koła łowiec­kiego lub rze­czo­znawcy ubez­pie­cze­nio­wego czę­sto koń­czy się spo­rami sądowymi.
  • Brak dowo­dów metrycz­nych: Zdję­cia ze smart­fona nie mają geo­re­fe­ren­cji, nie uwzględ­niają skali ani ukształ­to­wa­nia terenu.

2. Co widzi dron? RGB, teledetekcja wielospektralna i NMT

Wyko­rzy­sta­nie bez­za­ło­go­wych stat­ków powietrz­nych (BSP) w oce­nie strat wykra­cza daleko poza zwy­kłe zdję­cia poglą­dowe. W pro­fe­sjo­nal­nym uję­ciu pro­ces opiera się na trzech filarach:

Ortomapa wysokiej rozdzielczości (RGB)

Pozwala na pre­cy­zyjne odróż­nie­nie łanu zdro­wego od wygnie­cio­nego (np. żero­wa­nie dzi­ków, wyle­ga­nie po burzy). Roz­dziel­czość tere­nowa (GSD) na pozio­mie 1–2 cm/piksel umoż­li­wia pre­cy­zyjne wytra­so­wa­nie wek­to­rem każ­dego znisz­czo­nego placu.

Cyfrowe Modele Terenu i Pokrycia Terenu (NMT / NMPT)

Poprzez wyzna­cze­nie znor­ma­li­zo­wa­nego nume­rycz­nego modelu pokry­cia terenu (nNMPT) możemy dokład­nie okre­ślić spa­dek wyso­ko­ści łanu. Wyle­gnięte zboże two­rzy wyraźną depre­sję wyso­ko­ściową w sto­sunku do pio­nowo sto­ją­cych roślin, co pozwala na auto­ma­tyczną kla­sy­fi­ka­cję strat w opro­gra­mo­wa­niu fotogrametrycznym.

Wskaźniki wegetacyjne (NDVI, NDRE, VARI)

W przy­padku zalań, pod­to­pień czy suszy roślina może zacho­wać pokrój, ale tra­cić wigor i zawar­tość chlo­ro­filu. Tele­de­tek­cja w bli­skiej pod­czer­wieni (NIR) oraz na kra­wę­dzi czer­wieni (RedEdge) pozwala zma­po­wać stres roślin, zanim objawy będą wyraź­nie widoczne gołym okiem.

Wielospektralna mapa wskaźnika NDVI obrazująca strefy stresu wegetacyjnego roślin
Ana­liza wskaź­nika NDVI – strefy spadku wigoru wege­ta­cyj­nego wyzna­czone na pod­sta­wie kana­łów RedEdge i NIR.

3. Przebieg operacji: od nalotu po raport końcowy

Pro­fe­sjo­nalny audyt foto­gra­me­tryczny składa się z powta­rzal­nych, stan­da­ry­zo­wa­nych kroków:

  1. Pla­no­wa­nie misji foto­gra­me­trycz­nej: Zapro­jek­to­wa­nie siatki nalotu z uwzględ­nie­niem odpo­wied­niego pokry­cia podłuż­nego i poprzecz­nego (min. 75–80%).
  2. Pomiary osnowy foto­gra­me­trycz­nej (GCP/RTK): Zasto­so­wa­nie tech­no­lo­gii RTK/PPK lub foto­punk­tów mie­rzo­nych odbior­ni­kiem GNSS, co zapew­nia błąd sytu­acyjny poni­żej 2–3 cm w ukła­dzie pań­stwo­wym (np. PL-2000).
  3. Prze­twa­rza­nie danych (SfM): Gene­ro­wa­nie gęstej chmury punk­tów, nume­rycz­nego modelu terenu oraz geo­re­fe­ren­cyj­nej ortofotomapy.
  4. Ana­liza prze­strzenna w GIS: Kla­sy­fi­ka­cja spek­tralna lub wek­to­ro­wa­nie znisz­czo­nych poli­go­nów. Obli­cze­nie dokład­nej powierzchni uszko­dzeń w hek­ta­rach (ha) lub metrach kwa­dra­to­wych (m²).
  5. Raport metryczny: Wyge­ne­ro­wa­nie mapy strat z podzia­łem na klasy znisz­czeń, będą­cej for­mal­nym załącz­ni­kiem do wnio­sków ubez­pie­cze­nio­wych czy pro­to­ko­łów sza­co­wa­nia ostatecznego.

4. Porównanie: Oględziny piesze vs Inspekcja z powietrza

CechaTra­dy­cyjne szacowanieNalot foto­gra­me­tryczny z dronem
Czas inwen­ta­ry­za­cji (50 ha)4–6 godzin mar­szu przez trudny łan25–40 minut lotu auto­no­micz­nym BSP
Dokład­ność wyzna­cze­nia granicPrzy­bli­żona (sza­cu­nek na oko/krok)Geo­de­zyjna (dokład­ność pik­sela 1–3 cm)
Ochrona uprawyWtórne uszko­dze­nia pod­czas prze­dzie­ra­nia sięZero inge­ren­cji fizycz­nej w uprawę
War­tość dowodowaOpi­sowa, podatna na podważenieTwarde pliki GeoTIFF/SHP, orto­fo­to­mapa z metadanymi

5. Główne obszary zastosowań

  • Rol­nic­two i szkody łowiec­kie: Straty powo­do­wane przez dziki, jele­nie, sarny i ptaki drapieżne.
  • Klę­ski żywio­łowe: Gra­do­bi­cia, wyle­ga­nie wia­trowe, zasto­iska wodne po nawal­nych desz­czach i uszko­dze­nia mrozowe.
  • Gospo­darka leśna: Inwen­ta­ry­za­cja wia­tro­ło­mów, wywro­tów oraz gra­da­cji szkod­ni­ków w drzewostanach.
  • Infra­struk­tura i budow­nic­two: Wery­fi­ka­cja osu­wisk, zala­nia wyko­pów, znisz­cze­nia wałów prze­ciw­po­wo­dzio­wych czy dróg technicznych.

Podsumowanie

Drony zmie­niły sza­co­wa­nie szkód z dys­ku­sji opar­tej na subiek­tyw­nych wra­że­niach w pre­cy­zyjną eks­per­tyzę geo­da­nych. Wek­to­rowe poli­gony z dokładną powierzch­nią znisz­czeń, raporty kla­sy­fi­ka­cji rastro­wej oraz geo­re­fe­ren­cyjne orto­fo­to­mapy to dzi­siaj naj­sil­niej­szy argu­ment w roz­mo­wach z kołami łowiec­kimi, ubez­pie­czy­cie­lami czy orga­nami admi­ni­stra­cji publicznej.